Blog

Mam na imię Weronika i mam 12 lat. Jestem w 5 klasie Szkoły Muzycznej I stopnia. Uczę się grać na fortepianie. Na blogu będę opisywała moje postępy w grze na fortepianie.

Niedawno grałam na popisie poświęconym muzyce Fryderyka Chopina. Zagrałam Walca a-moll z opusu pośmiertnego. Nawet nieźle mi się udało, choć zawsze czuję niedosyt, że mogło być lepiej. Już niedługo, a dokładniej 18 marca będę miała przesłuchanie techniczne.
Gamy D-dur, h-moll, As-dur, f-moll+czytanie a'vista
Utworów aktualnie nie gram, ze względu na to przesłuchanie, żeby mieć czas na gamy.

Zapraszam na stronę http://www.organ-music.net - do pobrania ponad 11 godzin muzyki organowej 60 kompozytorów, w tym sporo muzyki polskiej!

Witam Was wszystkich! Duzo pisać nie będę bo nie mam o czym.

Coraz lepiej, coraz lepiej:)aż chce się żyć:)

Straciłam ponad siedem lat, które mogłam przeznaczyć na muzykę, rozwijanie swojej pasji, wykorzystanie szansy...Jednak byłam zbyt niedojrzała, by to zrobić.Teraz, kiedy cały świat jest temu przeciwny, pojawiają się kolejne obowiązki czuję coraz większy, palący mnie wewnątrz ogień w kółko powtarzający graj, twórz, rozwijaj się pomimo tego wszystkiego:) Hmmm, jesli nie spróbuję, nie przekonam się, czy dam radę:)

Improwizowanie drugiego głosu do danej melodii

· Wydaje się, że najłatwiejszą wersją będzie tworzenie drugiego głosu na instrumencie perkusyjnym o nieokreślonej wysokości dźwięku ( trójkąt, bębenek, drewienka…). Szczególnie wdzięczne będą tu melodie taneczne.
· Następnym etapem może być, po uprzedniej analizie harmonicznej melodii głównej, dośpiewywanie lub dogrywanie melodii opartej na składnikach akordów, w uproszczonym rytmie ,podkreślającym jedynie mocne części taktów.
· Najwyższy kunszt polegać będzie na śpiewie tekstu lub wokalizy, kontrapunktującej główną melodię, a więc zawierającej bogatszą rytmikę i melodykę
Powyższy opis dotyczy muzyki w systemie dur-moll. Jeśli zdecydujemy się na sonorystykę, będziemy mogli sobie pozwolić na ciekawszą dynamikę i artykulację , a także bogatą ekspresję.

"Improwizowanie melodii do kadencji harmonicznych"
Takie ćwiczenie stosuję na lekcjach harmonii:
§ Gram kadencję i improwizuję wokalizę, na przemian z kolejnymi uczniami
§ Następnie kolejni uczniowie grają tę kadencję, a ja z tymi, którzy akurat nie grają , improwizuję j.w.
§ Potem kolejni uczniowie grają i improwizują solo
Bardzo cenna jest również wersja wyłącznie instrumentalna, w której uczniowie improwizują na swoich instrumentach głównych.
Po wykonaniu takiego ćwiczenia uczniowie mimochodem zapamiętują kadencję i dobrze "czują " ją jako całość.
To tylko garść pomysłów, jest ich dużo więcej ...
Niniejszy artykuł napisałam z myślą o nauczycielach biorących udział w prowadzonych przeze mnie warsztatach improwizacji w Poznaniu. Tam właśnie realizowaliśmy te ćwiczenia i dzieliliśmy się swoimi spostrzeżeniami. Rozstawaliśmy się, stwierdzając, że :
- dobrze, iż zaczęliśmy razem improwizować, ponieważ wiele osób przekonało się, że mogą i chcą to robić, że widzą w tym głęboki sens
- potrzebujemy spotykać się cyklicznie, żeby doskonalić swój warsztat improwizatorski i jeszcze skuteczniej pracować z uczniami
Niestety, nie miałam już możliwości zrealizowania drugiego wniosku. Jednak bardzo o tym marzę. Improwizuję z uczniami na zajęciach, bardzo to lubią, ja też, bardzo nas to integruje i ogrzewa atmosferę zajęć. Jednak bardzo potrzebna jest wymiana doświadczeń między nami pedagogami. Zupełnie inna jest jednak improwizacja w gronie pedagogów, którzy są już przecież ludźmi wykształconymi. Dlatego szukam osób zainteresowanych tym zagadnieniem, takich, którzy chcieliby wymienić swoje poglądy, a może nawet spotkać się i ....poimprowizować :)

b i o g r a m :
Małgorzata Jolanta Krawczak de domo Pinkosz
Absolwentka PSM II st. im.F.Chopina na ul.Bednarskiej w Warszawie sekcji rytmiki.
Eksternistyczny Dyplom Śpiewu Solowego.
Improwizacja fortepianowej uczyłam się u Szabolcsa Esztenyi`ego, natomiast improwizacji ruchu u Barbary Turskiej.

Absolwentka AM im.F.Chopina w Warszawie, I Wydział Teorii Muzyki, Kompozycji i Dyrygentury, sekcja Teorii.
Uczestniczyłam na uczelni w Eksperymentalnych Warsztatach Improwizacji prowadzonych przez Barbarę Turską i Szabolcsa Esztenyi`ego
Razem z nim wystąpiłam jako wokalistka na koncertach improwizacji wokalno-instrumentalnej w AM w Warszawie,AM w Łodzi,w Centrum Kształcenia Artystycznego w Pecs na Węgrzech. Brałam tam udział w Warsztatach Improwizacji, śpiewając w instrumentalnym zespole kameralnym.

Praca magisterska: " Polska kameralistyka wokalno-instrumentalna II połowy XX wieku"

Na zaproszenie CEA prowadziłam Ogólnopolskie Warsztaty Improwizacji dla nauczycieli kształcenia słuchu I i II stopnia w Poznaniu.
Tam również dałam koncert improwizacji w różnych stylach.
Jako solistka zaprezentowałam także improwizację sonorystyczne na Seminarium Naukowym CEA w Białymstoku.

Nauczycielka Form Muzycznych ( główna specjalność ), harmonii, kształcenia słuchu w I i II st., historii muzyki, literatury muzycznej, audycji muzycznych, rytmiki, czytania nut głosem, zespołów wokalno-instrumentalnych
Zatrudniona:
do 1987 w PSM II st. im.F.Chopina na ul.Bednarskiej w Warszawie ( formy, kształcenie słuchu, harmonia )
Od 1987 do chwili obecnej pracuje w Ostrołęce w PSM I i II st.

Uwagi metodyczne
Improwizacja znakomicie pobudza do działania zarówno ucznia jak i nauczyciela, dając możliwość wykorzystania, jak również i poznania własnego potencjału twórczego. Zaspokaja naturalną ludzką potrzebę tworzenia i dlatego sprawia tak wiele radości.
Warunkiem dla jej realizacji jest odpowiednia atmosfera na lekcji oraz postawa nauczyciela wobec uczniów. Możliwości twórcze większości ludzi są bowiem zablokowane przez fałszywe pojmowanie tego problemu. Panuje powszechne przekonanie o tym, że że improwizować mogą tylko ludzie specjalnie utalentowani w tym kierunku. Dlatego należy najpierw wyprowadzić uczniów z tego Jedni improwizują błyskotliwie, drudzy tylko poprawnie, ale każdy może się w ten sposób wiele dowiedzieć o muzyce i o … sobie.
Bardzo ważne jest stworzenie ciepłej, serdecznej atmosfery wspólnej zabawy, wspólnego zmagania się z danym problemem muzycznym. Z tego powodu niesłychanie ważne jest, żeby nauczyciel improwizował razem z uczniami. Oczywiście powinien to robić jak najlepiej, dając przykład uczniom.
Jeśli jednak od czasu do czasu zdarzy mu się – a jest to więcej, niż pewne – zaśpiewać jakąś zupełnie brzydką melodię i pośmiać się razem z uczniami, to bardzo dobrze! Zawsze będzie to potężny zastrzyk zachęty dla tych uczniów, którym przeszkadza w improwizowaniu strach przed własnym potknięciem.
Poza tym z praktyki wynika, że takiej miłej atmosferze wspólnego działania sprzyja praca w kręgu – tak właśnie, jak lubią się bawić małe dzieci.
Improwizacja jest poznawaniem muzyki od wewnątrz. Fascynująca przygoda pełna niespodzianek. Nauczyciel stosujący improwizację w kształceniu słuchu tworzy ”na gorąco” ćwiczenia dla konkretnych osób z konkretnymi problemami. Myśli muzyczne tworzone przez uczniów są odzwierciedleniem aktualnego stanu ich wiedzy i umiejętności, a więc dokładnie informują nauczyciela na jakim poziomie się znajdują.
Radość towarzysząca tworzeniu pozwala na „bezbolesne” trenowanie nudnych, ale niestety niezbędnych umiejętności. Przy odtwarzaniu cudzych, nawet i genialnych utworów uczniowie często nudzą się. Kiedy natomiast twórcami muzyki są oni sami, ich koledzy czy nauczyciel, wtedy temperatura na lekcji zawsze się podnosi. Każdy jest ciekawy, co też mu się uda tym razem stworzyć i jak to wyjdzie kolegom. Każdy całkiem bezwiednie stara się wymyślić jak najciekawszą melodię. Stopnie skali czy wartości rytmiczne stają się klockami, które każdy układa według własnej woli.
To zawsze budzi głębokie zaangażowanie.
Improwizacja na lekcjach kształcenia słuchu może stanowić dobre przygotowanie uczniów mniej zaawansowanych na przykład do pisania dyktanda lub czytania nut a prima vista. Ćwiczenia oparte na improwizacji są tylko uzupełnieniem ćwiczeń tradycyjnie stosowanych kształceniu słuchu i absolutnie nie zastępują żadnego z nich. Na przykład dyktando improwizowane w porównaniu z tradycyjnym dyktandem pisemnym ma tę zaletę, że jest mniej czasochłonne, ponieważ nie wymaga zapisu.
Oczywiście uczniowie potrzebują ćwiczyć zapisywanie również, a więc nigdy takie improwizowane dyktando nie zastąpi tradycyjnego.
Inną zaletą dyktanda proponowanego w poniższym zbiorze jest fakt, że uczniowie mogą tu pracować jako zespół, a nie indywidualnie. Są wtedy bardziej rozluźnieni i przez to pewniejsi. Wiedzą bowiem, że ich ewentualna pomyłka czasem może umknąć uwadze nauczyciela. Improwizowane dyktando może być znakomitą formą „rozgrzewki” przed dyktandem pisemnym, które z kolei stanowi dla uczniów próbę samodzielności. Praktyka pokazuje, że w czasie tego typu ćwiczeń uczniowie dobrze się bawią ( nauczyciel również ! ), ucząc się jednocześnie.
Przedstawione tutaj przykłady ćwiczeń narodziły się w czasie zajęć kształcenia słuchu w PSM II st.
im.F.Chopina w Warszawie, a później w PSM I i II st. w Ostrołęce. Miały one za zadanie dopomóc najsłabszym uczniom tak, aby przy tym bieglejsi uczniowie nie nudzili się, a wręcz przeciwnie – mogli rozwijać dalej swoje umiejętności. Improwizacja właśnie daje taką możliwość, ponieważ każde ćwiczenie posiada kilka wariantów: od najprostszych do coraz bardziej skomplikowanych. Na przykład okres muzyczny może być utworzony w sposób bardzo prosty, zaśpiewany bez solmizacji, przy użyciu tylko czterech stopni skali, a może też zawierać wszystkie siedem stopni, z użyciem alteracji, zaśpiewany solmizacją i z towarzyszeniem własnego akompaniamentu rytmicznego lub akordowego.
Znakomita większość przedstawionych tutaj ćwiczeń była wielokrotnie realizowana na zajęciach z uczniami.
Prawie wszyscy uczniowie w czasie pisania dyktanda melodycznego starają się nucić to, co usłyszą, żeby przywoływać z pamięci melodię graną lub odtwarzaną z taśmy przez nauczyciela. Nauczyciel bowiem stara się maksymalnie ograniczać ilość powtórzeń.
Dla osób z niewykształconą jeszcze wewnętrzną pamięcią muzyczną w przerwach między tymi powtórzeniami pozostaje do pomocy tylko własne nucenie. Dlatego też wszystkie ćwiczenia, z wyjątkiem improwizowanego dyktanda rytmicznego, wykonywane są głosem. Uczniowie z niedyspozycją strun głosowych mogą gwizdać lub grać na instrumencie, jednak w takiej wersji oczywiście niemożliwe jest solmizowanie lub literowanie improwizowanych dźwięków.
Przed rozpoczęciem właściwych ćwiczeń potrzebne jest rozśpiewanie. I tu z pomocą może przyjść wahadło interwałowe, trójdźwiękowe lub wielodźwiękowe, a także intonowanie interwałów lub akordów harmonicznych. Wszyscy śpiewają razem, rozpoczynając od dźwięku podawanego przez kolejnych uczniów stojących w kręgu. Uczniowie wtedy wspólnie i w czynny sposób ćwiczą budowanie interwałów i akordów, a nauczyciel obserwuje, w jakim stopniu materiał został opanowany.
Duże znaczenie ma tutaj długie, uważne wsłuchiwanie się w dany interwał lub akord. Należy cicho nucić, szukając czystego i swobodnego brzmienia swego głosu. Tak wyciszona i skoncentrowana grupa gotowa jest do pracy.
Proponowana forma rozśpiewania jest bardzo ekonomiczną formą zagospodarowania czasu na lekcji, spełniając wiele ważnych zadań. Przytoczone poniżej ćwiczenia cechuje podobna wielostronność.
Improwizacja solmizacją zdań będących poprzednikami i następnikami okresów, bądź całych okresów w formie ronda z towarzyszeniem własnego akompaniamentu rytmicznego oraz akompaniamentu akordowego spełnia następujące zadania:
• Biegłe posługiwanie się stopniami danej skali – śpiew solmizacją
• Przygotowanie do analizy dzieła muzycznego zarówno przez tworzenie podstawowych komórek formy okresowej, jak również większych współczynników formy, jakimi są refren i kuplety, a także współtworzenie całego ronda
• Dołączając do śpiewu własny akompaniament rytmiczny mamy możliwość ćwiczenia umiejętności kontrolowania dwugłosu
• Tworząc melodię do konkretnego przebiegu harmonicznego ćwiczymy orientację funkcyjną
• Uczymy się muzykowania zespołowego
• Ćwiczymy pamięć muzyczną chcąc np. nawiązać do pomysłu kolegi
• Ćwiczymy refleks w praktycznym operowaniu elementami muzycznymi, ponieważ wszystko to dzieje się w czasie ściśle uporządkowanym przez stałe tempo i metrum

Przykłady ćwiczeń opartych na improwizacji
Wahadło interwałowe:
Najczęściej używane jako forma rozśpiewania na początku zajęć. Uczniowie z nauczycielem stoją w kręgu. Wahadło polega na tym, że od dźwięku centralnego podawanego kolejno przez każdą osobę cała grupa nuci kolejne interwały od sekundy małej do kwinty czystej w górę i w dół, za każdym razem wracając do dźwięku centralnego, np. f1 - a1 - f1 - des1 - f1. Wszystkie te pięć dźwięków należy śpiewać na jednym oddechu, długimi wartościami, aby dokładnie intonować i maksymalnie pobudzić do działania mięśnie aparatu oddechowego.
W najprostszej wersji tego ćwiczenia dźwięki są nucone bez nazywania ich, a kolejność śpiewania interwałów dyktowana przez nauczyciela. W takiej wersji improwizacja jest ograniczona wyłącznie do szukania dźwięków wygodnych dla siebie do śpiewania. Dla osób nie mających zwyczaju śpiewać wcale nie jest to takie proste, ponieważ nie znają swojego głosu.
W wersji trudniejszej śpiewa się solmizacją lub literami. Kolejność śpiewania interwałów może być dowolnie proponowana przez uczniów. Uczeń prezentujący swój interwał może tylko nucić bez nazw, a grupa powtarza go solmizacją i nazywa, jaki to interwał, np.
f1 - a1 - f1 - des1 - f1
ter – cja wiel – ka
W analogiczny sposób można ćwiczyć wahadło trójdźwiękowe lub wielodźwiękowe, np.
f1 - a1 – c2 – es2 - f1 –d1 – h – g – f1

Improwizowane dyktando rytmiczne
Autorką jest prawdopodobnie Maria Apagy, nauczycielka improwizacji fortepianowej w Pecs na Węgrzech. Polega ono na improwizowaniu np. jednotaktowych rytmów i powtarzaniu ich od końca. Wiadomo bowiem, że wcale nie trzeba znać nut, żeby powtórzyć poprawnie nawet dość trudny rytm w ruchu prostym. Chcąc natomiast powtórzyć najprostszy nawet rytm w raku trzeba dokładnie wiedzieć, z jakich wartości rytmicznych się składa.
Najprostszą wersją będzie tu klaskanie przez nauczyciela kolejnych rytmów, a grupa powtórzy je za każdym razem najpierw w ruchu prostym, potem w raku . Uczniowie bardziej zaawansowani mogą kolejno improwizować swoje rytmy, a grupa będzie je powtarzać. Jeszcze trudniej byłoby, gdyby kolejni uczniowie solo proponowali swoje pomysły, ich sąsiedzi powtarzaliby solo od razu w raku i dopiero grupa klaskałaby korektę. Również operowanie dwutaktowymi rytmami byłoby poważną komplikacją.

Improwizowany kanon rytmiczny
Absolwentki rytmiki dobrze znają to ćwiczenie pod nazwą „łańcuch realizacji”. Prowadzący klaszcze kilkutaktowy rytm, a grupa powtarza z jednotaktowym opóźnieniem. Prowadzącym może być nauczyciel ( wersja łatwiejsza ) lub poszczególni uczniowie ( dużo trudniejsza ).

Improwizowane dyktando melodyczne
Nauczyciel śpiewa muzyczne frazy, zdania lub okresy, a uczniowie powtarzają solmizacją lub literami.
W wersji łatwiejszej uczniowie najpierw powtarzają daną myśl muzyczną bez nazywania dźwięków, mając w ten sposób więcej czasu do zastanowienia. Ilość użytych stopni skali reguluje tutaj poziom trudności. Bardziej zaawansowanym można zaproponować dwugłos melodyczno – rytmiczny.

Improwizowanie drugiego głosu do danej melodii

Improwizowanie melodii do kadencji harmonicznych

Ćwiczenia przygotowujące do analizy dzieła muzycznego
• Improwizowanie okresów muzycznych
• Improwizowanie formy ronda
• Improwizowanie formy repryzowej
• Improwizowanie chorału jednogłosowego opartego na średniowiecznych skalach kościelnych, np. na słowie „Alleluja”, „Kyrie”
• Improwizowanie melodii atonalnych, klasterów, linii i punktów, zmian dynamicznych, „minimal music”, itp.
• Improwizowanie piosenek – poezji śpiewanej z akompaniamentem fortepianu lub gitary

The International Music Score Library Project (Projekt Międzynarodowej Biblioteki Partytur) (15000 partytur)
http://imslp.org/wiki/Strona_Glowna mam nadzieję że wszyscy znają tą stronę :)

A teraz nie wiem ,a może wiem że" nie warto:(" Posłuchajcie sobie Tajry Turunen

Muzeum Narodowe w Krakowie dla dzieci! - 6 marca, g. 14.00, Gmach Główny
Pierwszy piątek w muzeum, zwiedzanie wystawy Broń i Barwa w Polsce, bajka na dobranoc Ołowiany żołnierzyk H.Ch. Andersena

Szafa Pełna Sztuki
To kolorowa szafa zaprojektowana specjalnie z myślą o edukacji najmłodszych widzów... [Wydarzenia]